وقت جنگ، دو تارت را کوک کن! با حال و هوایی متفاوت؛
کتابی که مربی کانون روانسر معرفی کرد
با توجه به حمله تروریستی آمریکایی صهیونی به کشور عزیزمان و در پی آن وقوع جنگ رمضان؛ ثریا کرمی مربی مرکز فرهنگی هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روانسر استان کرمانشاه، کتاب "وقت جنگ، دو تارت را کوک کن!" را معرفی کرد.
به گزارش روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان کرمانشاه، با توجه به حمله تروریستی آمریکایی صهیونی به کشور عزیزمان و در پی آن وقوع جنگ رمضان؛ ثریا کرمی مربی فرهنگی هنری مرکز روانسر کتاب "وقت جنگ، دو تارت را کوک کن!" را معرفی کرد.
کتاب "وقت جنگ، دو تارت را کوک کن" نوشته یوسف قوجق یکی از آثار ارزشمند ادبیات داستانی ایران است که به دورانی حساس از تاریخ کشور، یعنی جنگهای ایران و روس و عهدنامهٔ ننگین ترکمنچای میپردازد.
نویسنده در این اثر با زبانی ساده و عاطفی، به مردم رنجدیده و شریف آن دوران میپردازد و تلاش میکند مفهوم ایستادگی فرهنگی و حفظ امید را در دل شکست نشان دهد.
موضوع و فضای داستان در سالهای پس از شکست ایران از روسیه میگذرد؛ زمانی که مردم در غم از دست دادن سرزمینهای شمالی و تحقیر ناشی از قرارداد ترکمنچای به سر میبرند. در این میان، قهرمان داستان، مردی نوازنده با دوتار است که نماد روح مردم و صدای درونی آنها بهشمار میرود. او باور دارد که باید حتی در دل جنگ و ویرانی، ساز خود را کوک کند، چون اگر نغمه خاموش شود، زندگی نیز خاموش میشود.
میهندوستی و غیرت ایرانی نیز از درونمایههای این داستان است و نویسنده با روایت مردم عادی نشان میدهد که عشق به وطن نه فقط در میدان جنگ بلکه در حفظ فرهنگ و هنر نیز معنا دارد.
در این داستان هنر، نماد مقاومت است و دوتار در این اثر نشانهای از هویت ایرانی و صدای روح مردم است. نوازنده با هنر خود در برابر تحقیر و سکوت میایستد.
امید در دلِ شکست نیز از پیامهای این اثر میباشد. پیام اصلی کتاب این است که حتی وقتی همه چیز از دست میرود، باید امید و انسانیت را حفظ کرد.
یوسف قوجق از زبانی ساده و صمیمی استفاده کرده است تا حس و درد مردم را بهخوبی منتقل کند. او از فضای روستا، اصطلاحات محلی و رسمهای فولکلور خراسان بهزیبایی بهره میبرد تا نشان دهد اصالت فرهنگی ایران چگونه در دل تاریخ زنده مانده است.
این کتاب اثری است درباره غرور ملی، امید، و ارزش فرهنگ در مقابل زور و تحقیر تاریخی. نویسنده با الهام از واقعیتهای تاریخ ایران، پیامی جاودانه میدهد: "وقتی زمانه سخت میشود و وطن زخم میخورد، باید دل را کوک کرد، همچون دوتاری که نغمهاش هرگز خاموش نمیشود."


